Konijnen in de rui

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de lieve berichtjes i.v.m. het overlijden van Dotje.

Vorige zondag was ik opnieuw in paniek. Ik ontdekte namelijk een bultje op Snowy's rechterwang, net waar hij een half jaar geleden een gebroken kies had. Ik kon maar 1 ding bedenken: een abces . En zoals je weet, moet dit bij konijnen geopereerd worden. Mijn ventje van 11,5 jaar en slechts 735 g nu onder narcose... alleen al het idee maakte me misselijk.

Maandag kon ik om 15u bij Steven terecht (hij specialiseert zich in tandheelkunde) en ook hij keek bedrukt. Ook hij dacht maar aan 1 mogelijkheid. Maandagochtend had ik wel de indruk dat de bult gezakt was, maar ik dacht dat ik het me had ingebeeld. Steven begon de bult te voelen en hij zei dat hij hem kon verplaatsen. En plots zei hij met grote verbazing in zijn ogen en stem: "de bult is weg". Zijn vinger was een beetje nat maar hij rook en voelde geen etter. Hij keek vlug in Snowy's mondje, maar zag alleen een heleboel speeksel met belletjes erin. Dus hij vermoedt (maar is niet zeker) dat het een verstopte speekselklier is geweest.

Daarna heeft hij nog uitgebreid zijn tandjes en kiezen gecontroleerd en er zijn geen haakjes! Zelfs niet op de gebroken kies die nog altijd een stukje korter is. Hij zei wel dat je zag dat het een oud gebit was, maar nog prima in orde gezien zijn leeftijd.

Ik heb dan ook maar zijn oogjes nog eens laten controleren, maar volgens hem zijn de witte vlekjes alleen maar een verderzetting van cataract. Ook nog de nageltjes laten knippen en voetjes wat schoonmaken, want alleen lukt me dat niet zo goed.

Kortom: ik kwam met een grote opluchting weer thuis ! Ondertussen voel ik het bultje een klein beetje terugkomen, maar ik kan het zelf ook weer wegduwen. Misschien verstopt die klier omdat hij zoveel haartjes op likt? Ik houd het alleszins in de gaten!

Omdat hij daardoor ook weer wat minder goed eet, gaf ik hem dit knabbelhuisje. Was eigenlijk bedoeld als dierendagcadeautje voor Dotje...



Hij kan er nog steeds heel lief bij liggen, maar als hij in zijn huisje ligt, betekent dit dat hij zich niet goed voelt.



Ook Indy is aan haar grote rui begonnen. En rexen verharen toch weer anders dan konijnen met een normale vacht. Bij Fluffy en Snowy zag je de plukjes onderwol echt uitsteken. Bij haar zie je wat losse haartjes op de vacht. En een vacht die wat lichter van kleur is en anders glanst. Als ik daar begin te plukken... oh jee ! Ze houdt wel helemaal niet van plukken, ook kammen/borstelen vindt ze maar niks. De plukken komen thans heel makkelijk los en ik probeer het tijdens het aaien te doen, maar blijkbaar voelt het toch onaangenaam voor haar.





Jammer, want ook zij eet slechter en bij haar zit er dan het extra risico op een gasaanval. Ik heb haar opnieuw een grasbedje gegeven zodat ze zeker genoeg vezels opneemt.



Van de week maakte ik ook weer eens broccoli en ik gaf haar dit kleine stukje (rauw natuurlijk). En de volgende morgen had ze een gasaanval . Misschien de combinatie van rui (tragere darmwerking) en een nieuwe groente. Ik had de aanval gelukkig weer binnen het half uur onder controle. Maar ik neem het risico niet meer, hoewel het ze het heel graag had.



Weten jullie nog wat ik vorige keer schreef, dat Indy nu overal op tegels durft lopen? Wel, hier zijn de beelden die voor zich spreken. Ik ben zo ontzettend trots dat mijn meisje blijft openbloeien en zelfvertrouwen ontwikkelt .

Aan het hekje van de keuken naar de woonkamer.



Wat ik zie als ik mijn tanden poets .



En ze helpt niet alleen de was opvouwen, ook met de machine vullen krijg ik hulp .



Na zoveel inspanning, moet er gerust worden .



Wat Chica betreft, houd ik mijn hart weer vast. Ze wil plots niet meer knuffelen, zit veel te scharrelen op de bodem... Haar gewicht en ontlasting zijn nog normaal, maar er is iets op til en het is niet goed . Ik heb besloten om nog 1x een implantaat te laten plaatsen zodra het eerste ei komt. Maar wel door Steven en ik wil dat het besteld wordt én ik wil de houdbaarheidsdatum zien! Stel je voor dat ik vorige keer een lichte of vervallen variant heb gekregen. Dus: laatste poging in de hoop dat dit ca. 6 maanden zal werken.
Steven zei al voorzichtig dat we niet bezig kunnen blijven met prolapsen, narcose en hechtingen. Ik weet het en ben bang dat ik binnenkort een beslissing zal moeten nemen die ik niet wil nemen...

Dotje overleden en Chica jarig

Met een dubbel gevoel schrijf ik deze blog.

Wat meteen opvalt, zal de nieuwe lay-out en de nieuwe url zijn. Bij de vorige service, vroegen ze plots geld om online te kunnen blijven. Dan weet ik al hoe het verhaal zal aflopen, daarom ben ik verhuisd. Hopelijk nu definitief en ik hoop ook dat jullie de nieuwe look mooi vinden.

Ik ben nog bezig met de oude berichten handmatig te kopiëren, automatisch lukt het niet.

En dan nu het slechte nieuws: mijn lief, klein Dottebolleke is dan toch zachtjes naar de regenboogbrug gegaan .

Na mijn vorige blog begon ze minder actief te worden en het was net een kaarsje dat uitdoofde.

Op donderdagavond 27 augustus vond ik haar in haar huisje. Ze is gelukkig rustig en zelf gegaan, daar ben ik blij om. Bovendien is ze ook nog erg schattig gestorven: op haar rugje met haar pootjes op het buikje. Het hele verhaal kun je op haar pagina lezen.

De avond voor haar dood (woensdag) heb ik nog een havermoutpapje met kattenmelk gemaakt. Daar was ze zo dol op en ook die avond heeft ze heerlijk gesmuld. Ik dacht toen nog: "meisje, misschien is dit je laatste avondmaal" .

Vrijdagochtend ben ik naar mijn dierenarts (en vorige werkgever) gegaan om een stukje klei te halen, zodat ik pootafdrukjes kon maken.

Die middag heeft een vriendin me naar het crematorium gebracht.

Zaterdag werd mijn bolleke al gecremeerd en namiddag kon ik haar al terug halen. Nu zijn we weer samen en compleet.

Lief, klein Dotje, wat ga ik jouw schattig snoetje missen. En het geluid van jouw trippelende voetjes op de verdieping en in het wiel .

Verdriet en vreugde kunnen dicht bij elkaar liggen. Want Chica is vandaag jarig! 8 jaar geleden adopteerde ik mijn duifje met een kuifje. We hebben al zoveel meegemaakt, ze heeft zoveel gezondheidsproblemen achter de rug, maar ze is er nog steeds. Mijn taaie meid!

Op naar nog vele jaren meer (maar alsjeblieft zonder eieren!)

Haar neusdop ziet er weer normaal uit en het niezen heeft ook weer normale proporties aangenomen. Geen idee wat er nu mis was. Ik heb wel weer 1x waterige ontlasting gezien dat naar een ei kan verwijzen. Haar gewicht is nog altijd een normale 120 g dus ik hoop dat ik me vergis... .



Snowy heeft momenteel veel last van de rui en daarmee ook weer van zijn mondje en spijsvertering. Onlangs schreef ik dat zijn oogje witte vlekken begon te vertonen en dat panacur niets uithaalde. Ondertussen blijven de witte vlekken zich uitbreiden, maar hij lijkt er geen last van te hebben.

Zei iemand snoep ?

Konijnenlogica: eerst hooi uit de pot graven en dan eten .

Indy is ook volop aan het ruien en eet al enkele dagen wat trager haar brokjes op. Toevallig hangt het wel samen met het overlijden van Dotje...

Ik merk wel dat de witte vlekjes in haar nek loskomen en dat er donkere haren onder zitten. Zou ze dan opnieuw helemaal bruin worden?

Vorige keer schreef ik al dat ze haar territorium aan het uitbreiden was. Nu durft ze - met behulp van de mat - ook al in de badkamer gaan. Vanmorgen heeft ze alle hoekjes uitgebreid onderzocht. Trots op mijn mooie meid !

Ook in het huishouden helpt ze goed mee. Hier zie je haar de dekentjes van Snowy opvouwen .

Maar buiten spelen blijft haar favoriete bezigheid. Jammer dat het binnenkort kouder wordt en het dan niet meer gaat.

Ingang bewaken .

Zie je wel dat mijn pluizepoep hierin past .



En voor de mensen die denken dat ze altijd een energiebommetje is... we kunnen ook heerlijk genieten van knuffeltjes hoor .

Dotje herstellende na beroerte

Ik had niet verwacht dat ik deze week weer een blog zou schrijven. En al zeker niet over Dotje... Het enige oudje dat nog steeds klachtenvrij was.

In de nacht van dinsdag op woensdag heeft ze wellicht een beroerte o.i.d. gekregen . 

Ik zet haar 's nachts in de badkamer omdat ze nog steeds veel herrie maakt 's nachts, ondanks haar hoge leeftijd.

Toen ik woensdag opstond, liep ze niet in haar wiel. Komt nog wel eens voor, zeker als ze - zoals de vorige dag - vroeg wakker is. Als ik haar terug draag naar de woonkamer, komt haar snuitje meestal al uit het huisje piepen omdat ze weet dat ze zonnebloempitjes krijgt. Nu bleef het echter angstvallig stil . Ik woelde met mijn hand door de bodembedekking, riep haar naam, maar niets kon haar wakker maken. Ze kwam heel even uit haar huisje maar wilde geen zonnebloempitjes. Hoewel ik haar maar enkele seconden zag, vond ik haar er moe uitzien en het leek alsof ze waggelde.

Ik zeg al langer dat ze er oud begint uit te zien, dus het zou perfect kunnen dat haar gedrag nu ook dit patroon volgde.

Woensdagavond sprongen de tranen me echter in de ogen . Ze waggelde, wankelde, viel soms om, tolde af en toe, haar rechter achterpootje werkte niet mee en ze ademde zwaar. Er lag ook een grote plas in de wc. Ik zag Sproet voor me en was bang dat ook Dotje een lijdensweg tegemoet ging. Toch at ze haar groenten op. Ze ging weer slapen en ik besloot de kooi niet weg te zetten zodat ik haar 's nachts kon horen.

Maar het bleef akelig stil. De volgende morgen verwachtte ik het ergste, ze werd weer niet wakker. Ik legde wat zonnebloempitjes neer en na een kwartier waren ze weg. Toen werd ze onrustig en ze begon een nestje naast haar wc te graven. Ik vond het zo zielig dat ze zonder papiertjes zat, dus ik gaf haar een tissue die ik in stukjes had gescheurd. Ik moest helaas weg en kon dus niet dadelijk naar de dierenarts.  Ik verwachtte me aan het ergste toen ik thuis kwam. Maar ze had een nestje gemaakt, haar wangen volgepropt en zat te eten. Ik kreeg hoop, want Sproet wilde absoluut niet meer eten.

Donderdag zag ik haar door de dag soms ook rondlopen en dat ging al vrij snel, hoewel het nog wat houterig was. Donderdagavond kwam ze een stukje appel en ei halen, maar ging dan weer dadelijk slapen. Ook die nacht is het stil gebleven.

Vrijdagochtend kwam ze op het gewoonlijke uur bedelen voor zonnebloempitjes die ik met veel plezier gaf . Ze bewoog alweer beter dan gisteren, alleen het rechterpootje bleef soms wat achter. Met het lopen in het wiel, had ze moeite om het ritme te vinden, maar ze doet het fantastisch !

Het lijkt wel alsof ze ook het dag/nacht ritme wat kwijt is, want ze was weer druk bezig met haar nestje te verhuizen. Hier zie je ook dat ze haar rechter achterpootje niet dadelijk bij trekt (ca. 0:25).

Maar wat bewonder ik haar kracht! Wat een vechtlust heeft mijn bolleke van 4 cm! Ik ben zo trots op haar !

Vrijdagavond kreeg ze een stukje galia meloen en een havermoutpapje, daar is ze gek op. Haar kapseltje was wel nog wat in de war .

Ik besluit haar ook vrijdagnacht bij me in de woonkamer te laten, met als resultaat dat ik regelmatig wakker ben geworden door haar. Maar het was het helemaal waard om haar voetjes weer in haar wiel te horen. Ik hoorde haar ook graven en zelfs klimmen!

Zaterdagmorgen probeerde ze zelfs weer uit te breken aan het slotje van de kooi. Haar pootjes lijken weer krachtiger te zijn en ze kan weer rechtop staan zonder om te vallen.

Zaterdagnacht blijft het weer stil, maar zondagmorgen is ze weer superactief als de gordijnen open gaan en ze mij hoort. Het lijkt echt alsof haar dag/nachtritme verstoord is. Ik weet zelfs niet of ze hier wel volledig van zal herstellen.

Vandaag zou ik eigenlijk haar kooi moeten schoonmaken, maar ik ga haar met rust laten. Ik ga wel gauw overal de vuile plekjes wegnemen (ze is onzindelijk geworden), wat ander speelgoed geven, maar daar laat ik het bij. Ze kan haar rust nu goed gebruiken.

Ik ben me ervan bewust dat ze op leeftijd is en dat een eventuele volgende beroerte wel fataal kan aflopen. 

Maar voor nu geniet ik met volle teugen van dit klein wondertje !